The Lady in Red

Mijn eerste VN-bijeenkomst ben ik letterlijk en figuurlijk ingefietst: een dag van tevoren hebben mijn collega-jongerenvertegenwoordiger Liset Meddens en ik via via kunnen regelen er namens de jongeren bij te zijn & ik kon gewoon op de fiets (en in de trein) stappen om er te komen, in plaats van met het vliegtuig naar een locatie zoals Rio de Janeiro. Namens de Major Group for Children & Youth (alle jongeren in de wereld) naar de UN-Rio+20 Business & Industry Consultation with Government & Civil Society. Quite some responsibility…

Onderweg naar het World Forum in Den Haag bleek ik gelukkig niet de enige jongere te zijn die ervan op de hoogte is en die vindt dat het tijd is voor actie in de taxi. Vlak voor de deur een groep Greenpeace-jongeren (incl. een studiegenootje van mij, de twintigjarige Marloes, superleuk) die hun standpunt uitdroegen, inclusief het fameuze Christus-standbeeld uit Rio. “Twintigers willen groene VN-top Rio+20”. Na twee duimen op te hebben gestoken, haastte ik me snel naar binnen, waar de inside scoop van start ging. Registratie, beveiligingspoortjes, paspoortcontrole: all inclusive.

Zoals verwacht, alleen maar oude mannen in donkergrijze pakken. En allerlei hoge piefen. In de plenaire zaal gingen wij als jongeren zichtbaar vooraan zitten. Zo zat ik recht achter de Eurocommissaris voor het Milieu – Janez Potočnik. Eigenlijk gewoon heel bizar. Deze geweldige man zat diezelfde middag nog in de Tweede Kamer, waar hij onder andere te maken moest krijgen met een aantal van onze kinderachtige politici. Wat mij betreft: plaatsvervangende schaamte. Ze moesten eens weten wat deze man allemaal doet, en waar hij bijvoorbeeld diezelfde morgen over stond te praten. Ook heeft Potočnik daar het belang aangegeven van Europese regeringsleiders om naar de Rio+20 conferentie te gaan. #DusRuttenaarRio!

Het viel op dat er alleen maar mannelijke (bijna) vijftigplussers aan het woord kwamen (in totaal was er één vrouw), waaronder bijvoorbeeld de UN Secretary General for Economic and Social Affairs. Quite some people. Maar toen kwam het moment. Vragen uit de zaal! Yes, yes, yes – een ingang. En ik wilde hun ook een ingang bieden. Daarom besloot ik – na wat heen en weer gefluister met collegaatje naast me – mijn handen hoog in de lucht te steken. Ook Ruud Lubbers kwam aan het woord, en benoemde de Earth Summit in 1992 in Rio, waar hij ook bij was geweest. Uiteindelijk zei Yvo de Boer (voormalig hoofd UNFCCC) dat “the lady in the beautiful red jacket” de laatste vraag zou krijgen. YES! Mijn rode jasje tussen de saaie grijze onopvallende pakken had gewerkt. Maar toen kwam het er ook echt op aan. Namens de jonge generatie nam ik het woord en vertelde dat ik in 1992 niet bij de Earth Summit ben geweest, zoals de heer Lubbers, maar dat ik in dat jaar op de aarde ben gezet. Dat ik nu wil aangeven vanuit de jongeren dat wij dit willen, dat wij naar die groene economie, groene groei en duurzame toekomst willen. En dat we dat met ze samen willen doen. Samen met bedrijven zorgen voor goede groene banen, en goed duurzaam onderwijs om ons daarop voor te bereiden. Dat maakte gelukkig de gewenste indruk, waardoor het duidelijk was dat ook de jongeren aanwezig waren, en hun een ingang hadden geboden, waar vervolgens flink gebruik van werd gemaakt.

De rest van de dag kregen we inderdaad talloze reacties, waaronder een enthousiaste mevrouw die me tijdens de uitgebreide (niet-vegetarische! tenzij je ernaar vroeg) driegangenlunch van tafel haalde en met een directeur uit India, iemand van het ministerie en een jongedame van een duurzame entrepreneursbewegeging bij elkaar zette waar een slim plan voor een nieuwe duurzame onderneming uit voortvloeide. That’s how we roll. Aan tafel zaten we met mensen uit allerlei landen, met interessante verhalen en ervaringen. En voor zover we de aanwezigen gesproken hebben, allen met de boodschap dat het de normaalste zaak van de wereld is dat de Nederlandse Minister-President Mark Rutte naar Rio+20 moet. Na afloop stapte nog de zogenaamde Directeur Duurzaamheid van de overheid naar ons toe (Directeur van het Ministerie van Infrastructuur & Milieu), die ons ook wel interessant vond, en die ochtend toevallig met staatssectretaris Joop Atsma had lopen sms’en over de afspraak die wij de dag erop hadden met Minister van Onderwijs Marja van Bijsterveldt. Helaas was deze gecanceld, maar hij vond het juist enorm leuk want was nog nergens van op de hoogte, en wilde graag hierop inzetten met ons, dus is het binnenkort tijd voor een koffiedate.

Al die indrukken… en dat alleen al op dag 1 van 2. Nog in verstandsverbijstering van alles wat die dag over ons heen was gegaan, gingen we rustig naar huis om in de trein slimme plannetjes te smeden. Omdat er nog wel meer op de to do-list staat kwam van slapen helaas ook niet veel, dus moest het deze dagen op 3 uur slaap doen, aangezien de trein de volgende ochtend weer om 7.30 vertrok. En nu wordt het pas echt leuk.

Zelf was ik al bij een sessie op de conferentie, maar mijn collegaatje had de trein gemist en was dus later. Ook de tram had geen fijne aansluiting, dus ze besloot toch gewoon de OV-fiets te nemen. Altijd leuk om via het Binnenhof richting Scheveningen te fietsen, dus dat is dan ook wat ze deed. Maar toen gebeurde het. Fietsend over het plein stapt opeens onze Minister-President Mark Rutte op zijn fietsie, heeft oogcontact met Liset, en ze groeten elkaar zomaar. Vervolgens fietste Rutte de hele tijd (heel erg langzaaam) achter haar, natuurlijk op weg naar het Catshuis, ondertussen met Stef Blok naast zich. Liset wist niet heel goed wat te doen, maar gelukkig kreeg ze toen de kans in haar schoot geworpen. Bij een kruising met veel autoverkeer moesten ze wachten. Liset tikt Rutte aan en vraagt hem of ze hem even iets mag vragen. Hij zegt nee, want is druk aan het overleggen. Maar uiteindelijk stonden ze daar toch te wachten. Dus hij draait zich nogmaals om en zegt: Wat wilde je dan vragen? Liset legt uit dat jongeren hem motiveren om naar de duurzaamheidsconferentie Rio+20 te gaan…. maar dat was al te veel. Hij had geen tijd, te druk, nu even andere dingen aan zijn hoofd. Helaas. Maar hij weet het, hij weet het.

Volkomen bizar! Vanaf dat moment waren we natuurlijk niet meer te houden en konden we alleen nog maar helemaal losgaan daar. Ambitieuze doelen werden gesteld, verbindingen werden gelegd en enthousiasme werd verspreid… Mijn collegaatje en ik waren de sessie uitgegaan om even wat dingen op een rijtje te zetten en voor te bereiden, en belandden zo in de wandelgangen. Jawel, waar het allemaal gebeurt. We zaten wat te praten, toen een man van de Guardian op ons afstapte en ons vroeg wat wij nou van dit hele gebeuren vonden. We waren hem eerder opgevallen en hij vond het interessant. En toen stelde hij opeens voor om wat we nu vertelden, straks aan de hele zaal te laten weten. Hoe dan!? Bleek hij de plenaire afsluiting voor te zitten… En wilde hij ons onaangekondigd het podium op halen. Wat een held! Natuurlijk zeiden we daar geen nee tegen! De top van het internationale bedrijfsleven en de VN toespreken on behalf of all children, youth & future generations – wat een kans! Ondertussen kwam Ida Auken binnen, een van de geweldigste politici van deze tijd, Deense milieuminister en echte powerwoman, en vlak daarna Jan Peter Balkenende, die tijdens de lunch zou spreken. Later zat hij vlak bij ons in de buurt, en omdat ik op de Nacht van de Duurzaamheid meer dan een half uur met hem heb rondgelopen en gekletst, herkende hij me gelukkig. We liepen even langs, en vroegen uiteindelijk of we na zijn verhaal misschien een paar minuutjes mochten lenen vanuit de jongeren. En daar was de volgende JA! Na zijn mooie verhaal wat precies aansloot op onze eigen jongerenvisie, spraken we hem een kwartiertje, afgezonderd van de rest van de conferentie, over de Dutch Sustainable Growth Coalition, jongeren en bedrijven, en Rio+20. Weer wat toezeggingen binnen. En ook hij had al gehoord van The Lady in Red… Zo hoort het!

Aan het eind van de plenaire sessie liet Jo Confino (onder andere directeur van Guardian Sustainable Business) ons inderdaad de hele zaal toespreken, wat toch wel een mooie bijna-afsluiting van deze voorbereidende bijeenkomst was. We hebben iedereen nog even op het hart gedrukt om ook echt te aan de slag te gaan en die verandering te maken. Want er ligt enorm veel in hun handen! Precies op dat moment kwam staatssecretaris Ben Knapen binnen. Hij had het allerlaatste woord. Wij zaten gelukkig weer op de tweede rij (deze keer moest het van Jo) en hij was nou net precies voor ons gaan zitten. Dus wij keken elkaar aan, Liset tikte hem op zijn schouder en vroeg of wij na afloop een minuutje met hem konden spreken. En ja hoor! Een vreugdedansje van binnen. Na zijn verhaal kwam hij op ons af en legden de situatie voor. Wij zijn als officiële jongerenvertegenwoordigers namelijk uit de officiële Nederlandse delegatie gezet (zonder dat hij zich daar zo bewust van was, bleek) wat betekent dat wij toch niet op zo’n niveau kunnen participeren dat we ook echt als stakeholder worden betrokken. Wat wel voortdurend om onze oren werd geslingerd tijdens deze VN-bijeenkomst. Daarbij komen ook nog alle praktische zaken, dat er amper accomodatie meer in de buurt beschikbaar is omdat er zo’n 60.000 mensen naar de top zullen trekken, dat het niet de veiligste stad is om te zijn, en zeker niet als twee jonge meiden van in de twintig, wiens levens in de verkeerde buurten zonder twijfel bedreigd kunnen worden. En eigenlijk is dat compleet onverantwoord. De delegatie daarentegen kan gewoon gebruik maken van beveiligd vervoer, als een van de vele voorbeelden. En wat is het punt? De delegatie kleiner maken is begrijpelijk, zo effectief mogelijk werken en niet al te veel geld naar een conferentiebezoek (hoewel dit de grootste VN-conferentie ooit zal worden, en misschien wel belangrijkste tot nu toe). Maar wij hebben alles al rond! Budget ontvangen vanuit de ASN Bank, waarmee wij al onze vervoers- en verblijfskosten kunnen dekken… Prachtig! Wat dus betekent dat de Nederlandse overheid geen cent aan ons hoeft te besteden, maar ons enkel hoeft te faciliteren. Gebruik laten maken van de faciliteiten die toch al aanwezig zijn, onder andere voor onze veiligheid, en ons toegang te geven bij de gesloten meetings, zodat wij onze taak als officiële vertegenwoordiging van de Nederlandse jongeren goed kunnen uitvoeren. Volkomen logisch! Ook hier is nu een deur geopend…

The Lady in Red heeft haar punt gemaakt. Van dit imago komen we nu dus niet meer af. En dat lijkt me meer dan prima! Eindelijk wat jonge, frisse actie tussen de grijze pakken. Op naar Rio!

Liset & Ralien met de echte Agenda 21 uit 1992!

Advertisements

6 thoughts on “The Lady in Red

  1. Wauw, goed verhaal! Laatste vraag en laatste woord.. Benieuwd naar de next steps!

  2. Liset says:

    Geweldig! Inderdaad heerlijk om het nog eens even het te beleven. Wat een avontuur! Mooi verwoord collegaatje! 😉

  3. Bastienne Engel says:

    Een heel beeldend en verzorgd geschreven verslag! Het leest als een roman! Heerlijk die spontaniteit die eruit spreekt en de lef en durf om je (jullie) een eigen weg te banen tussen de ‘hoge heren’. ‘Lady in red’ je bent een Kanjer!

  4. Oda Kok says:

    Goed gedaan Liset en Ralien!!
    Elke lange weg begint met de eerste stap…….

  5. Jim says:

    Hahaha briljant en geniaal! Volgende keer een tak in ‘t wiel van Rutte als ie begint over geen tijd, te druk… TIJD – voor deze allerbelangrijkste zaken (voorbestaan v.d. mens in een wereld van overvloed) – MAAK JE!

  6. Boudewijn says:

    perfect verslag, ga zo door op weg naar Rio. en fijn dat je ons goed op de hoogte houdt.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Advertisements
%d bloggers like this: