Category Archives: Information

#RaliennaarYale

Onlangs ben ik aangenomen voor een topopleiding over milieuvraagstukken en duurzame ontwikkeling aan Yale in de VS. Ik wil hier helemaal voor gaan, om mij zo goed mogelijk voor te bereiden om straks zo veel mogelijk terug te kunnen geven aan de maatschappij. Zodat ik straks met zoveel mogelijk mensen kan werken aan de grote duurzaamheidsvraagstukken van onze generatie. Helaas is het me vooralsnog niet gelukt om hiervoor vanuit Nederland een beurs te ontvangen, en ik vertrek al bijna, vandaar dat ik nu een crowdfundingcampagne ben begonnen. Doe jij ook mee? www.raliennaaryale.nl

Recently I was admitted to a great master’s program on environmental management and sustainable development at Yale University. Unfortunately I have been rejected for all scholarships in the Netherlands so far. Therefore I started a crowdfunding campaign so that I can still go study and prepare for a career in sustainable development practice: www.raliennaaryale.nl/international!

Jongerenperspectief op VN klimaattop – wat gebeurde er nou echt (niet) & hoe nu verder?

Zondagavond, in de trein terug uit Warschau, Polen. Dit was een strategische keuze: de VN-klimaatonderhandelingen zouden zoals altijd op vrijdagavond eindigen, maar iedereen weet dat dat het weekend erna betekent in de taal van klimaatonderhandelaars. En zo was het ook; op zaterdagavond 9 uur was de “Warsaw Outcome” rond.

Wat is er gebeurd? Te weinig. Niet niks. Op de kernonderwerpen ADP (waar in 2015 een nieuw klimaatverdrag – opvolger van Kyoto Protocol – uit moet komen), loss & damage (hoe maken we landen weerbaar voor de gevolgen van klimaatverandering vandaag; hoe kunnen zij wel of niet gecompenseerd worden voor schade en verlies hierdoor?) en finance (duidelijk: geld voor aanpak klimaatverandering), is consensus gevonden. Vrijdagnacht en zaterdagmiddag stond men vaak nog lijnrecht tegenover elkaar en kwamen dan samen in zogenaamde “huddles” (agglomeraties van onderhandelaars en/of ministers met in het midden de hoofdspelers – over het algemeen de VS, BASIC-landen, soms EU, en vrijwel altijd Venezuela) – waar ik zo nu en dan ook even mijn oor in stak – om een middenweg te vinden (dat is: andere woorden voor in de tekst).

Schermafbeelding 2013-11-25 om 17.09.18

Waar de twee weken in het kolenverslaafde gastland Polen doordrenkt waren van fossiele invloed op het proces (zo waren hoofdsponsors fossiele bedrijven, er werd tegelijkertijd – zeker niet onbedoeld – de belangrijkste internationale conferentie van de kolenindustrie gehost in Warschau) en achteruitgang (Australië & Japan die in plaats van hun klimaatdoelen omhoog, deze fors omlaag gooiden), waren de laatste 40 uur van achtereenvolgende onderhandelingen constructiever dan verwacht. Het scheelde niet veel of we waren met geheel lege handen naar huis vertrokken, de drie bovengenoemende onderhandelingstracks stonden namelijk redelijk op klappen. Reuters heeft een mooi overzicht van wat er uiteindelijk concreet uit de top is gekomen. In short:

  • Een basis waarvandaan we het nieuwe klimaatverdrag gaan ontwikkelen, helaas een nog niet heel stevig fundament om echt alle partijen te binden (een van de voornaamste bedoelingen van het nieuwe verdrag);
  • Geen concrete toezeggingen voor financiering van ontwikkelde naar ontwikkelingslanden in de komende jaren tot 2020, wel zullen ontwikkelde landen in komende jaren hun financiële hulp aan ontwikkelingslanden moeten gaan verhogen (we kunnen voorlopig #WTF blijven zeggen: “Where’s the Finance?!”);
  • Een te ontwikkelen mechanisme dat moet gaan dienen voor het beter weerbaar maken van o.a. kwetsbare landen tegen de gevolgen van klimaatverandering (o.a. door kennisuitwisseling, technologie, adaptatie);
  • En een fatsoenlijk bedrag ($ 280 miljoen) voor tegengaan van ontbossing, dit laatste als een van de enige echte – kleine – successen.

Oplossing voor klimaatverandering? Nee, niet hier. De VN “dat zijn wij” (in essentie), en het belangrijkste is dat in alle landen mensen aan de slag gaan en klimaatverandering in praktijk wordt tegengegaan. Dat kan (en zal moeten) enerzijds door de mensen zelf, in ons eigen huis, bij het maken van aankoopbeslissingen, door actief met duurzaamheid bezig te gaan in je werk, enzovoorts, en vooral ook door mensen in de mediawereld die burgers zou moeten blijven informeren over en activeren voor klimaatverandering. Anderzijds kan dat (en zal dat zeker moeten) door onze regering de goede kant op te sturen. Druk te zetten op Rutte en zijn ministers en staatssecretarissen om klimaatverandering en duurzaamheid bijzonder serieus te nemen, als integraal onderdeel van (economisch) beleid, zodat Nederland op het internationale toneel met een ambitieus mandaat kan meedoen. Dat is nodig bij VN-toppen, maar voornamelijk ook bij alle voorafgaande EU-meetings, want internationaal neemt Nederland alleen als EU zijnde het woord (over het algemeen dus niet). Een belangrijk moment om in de gaten te houden (en vooral: OM DRUK TE ZETTEN OP ONZE REGERING) is begin 2014; voor maart zal de EU haar klimaatambities voor 2030 vastleggen. Dat zal meegaan naar de Leaders Summit over klimaatverandering van VN Secretaris-Generaal Ban Ki-moon in september 2014, en naar de volgende klimaattoppen in Lima (Peru) en Parijs (Frankrijk), op naar een nieuw, hopelijk ambitieus genoeg verdrag om jouw en mijn toekomstige (klein)kinderen een veilig leven te kunnen garanderen. Maar dat is zeker ook afhankelijk van mij en jou, NU.

En nu?

What really happened in Rio

DE INSIDES VANUIT JONGERENPERSPECTIEF

 

Op onze eerste dag bij de Rio+20 conferentie hoorde ik mijzelf verontwaardigd opmerken: “Dit kan zo niet langer, jongens. Die grijze pakken hebben een flinke schop onder hun kont nodig!”

En dat is precies wat we ze hebben gegeven.

Rio+20. Zo lang naartoe gewerkt, zo’n belangrijk moment voor onze gemeenschappelijke toekomst en zo ontzettend spannend: mijn eerste echte VN-conferentie.

Rio+20 was een conferentie die in het officiële gedeelte van de onderhandelingen ontbrak aan energie en politieke wil, maar daarentegen barstte van een grote hoeveelheid eigenbelang. Niet iets waar wij jongeren op hadden gehoopt, en al helemaal niet de juiste instelling om “de wereld mee te redden”. Vanaf dag één werd al duidelijk dat we dit spelletje heel anders en vooral héél slim moesten gaan meespelen. Dat hebben we natuurlijk gedaan. Op wonderbaarlijke wijze (of: door alle aanwezige internationale jongeren te mobiliseren, keihard en ijzersterk te lobbyen en in een paar kostbare uren alle 197 landen achter ons te krijgen) hebben we het voor elkaar weten te krijgen om een nieuwe paragraaf over onderwijs aan de eindtekst van Rio+20 toe te voegen. Hierin staat het belang van non-formele educatie voor bewustwording van jongeren en duurzame ontwikkeling. Dat zijn de dingen buiten het klaslokaal, die ook bijdragen aan de vorming van een persoon. Voor ons als jongeren op deze conferentie was dit een fantastisch en ontzettend bijzonder resultaat: het is namelijk nogal ondenkbaar dat er in zo’n laat stadium (de onderhandelingen waren al langer dan een jaar bezig) van een bureaucratisch VN-proces nog een hele nieuwe paragraaf bijkomt. Meestal proberen ze juist zoveel mogelijk tekst (= beloftes) te verwijderen… Best wel ongelofelijk dus. Een prachtig en heel gewenst resultaat.

Dit was een van onze jongerensuccessen, maar over het algemeen was het toch een hele vreemde conferentie. Na de voorbereidende onderhandelingen besloot Brazilië ineens dat het zo niet werkte (ze hadden een punt, want slechts 1/3 van de tekst was toen goedgekeurd) en nam de gehele conferentie over. Zij hebben vervolgens alles geleid, een nieuw document geïntroduceerd, en deze er met alle (soms heel manipulatieve) middelen doorheen weten te drukken. Inhoudelijk verlies voor de EU, door gebrek aan ambitie en concrete afspraken, meer in het voordeel van de G77, VS en Canada die het liefst zo weinig mogelijk commitments uit Rio+20 wilden halen. De eindtekst lag uiteindelijk klaar op de dag voordat de High Level Days begonnen – dat is wanneer alle regeringsleiders en staatshoofden worden ingevlogen – en zo kwam het er eigenlijk op neer dat al deze wereldleiders niks hebben bijgedragen aan de uiteindelijke inhoud van de uitkomst van de conferentie. Dat voelt toch wel raar. Meer dan raar: het zorgt ervoor dat ik als jongere een deel van mijn vertrouwen verlies, ook in degenen die vandaag de dag deze wereld “leiden”. Ik mag hopen dat we hier in de toekomst grote shifts in zullen zien.

Rio+20 was overweldigend, een (emotionele) rollercoaster, deels teleurstellend en zeer frustrerend, maar ook verrassend. Liset (mijn collega-jongerenvertegenwoordiger) en ik hebben dingen kunnen doen en bereiken, waar we van te voren niet eens aan hebben kunnen denken en absoluut niet van hadden durven dromen.  Naast onze effectieve lobby, hebben we ons als officiële leden van de Nederlandse Koninkrijksdelegatie bewezen serieus te zijn en goed werk te leveren. Waar sommige collega-delegatieleden in het begin zeer sceptisch over ons waren, gingen we aan het eind van de rit uit elkaar als een geweldig en sterk team, met wederzijds torenhoog respect.

Voor mij kwam het toppunt van de conferentie totaal onverwachts. Ik kreeg opeens te horen dat ik door de internationale jongeren naar voren was geschoven om een speech te geven op een High Level Event. Toen mij dit doodleuk werd verteld, voegden ze er nog even snel aan toe: “Je begrijpt dus dat dit met VN Secretaris-Generaal Ban Ki-moon is?” Een paar keer knipperde ik met mijn ogen, kneep even in mijn eigen arm, mond ondertussen uiteraard half-open gezakt: “Ehh, yeah sure?” En zo moest ik één dag van tevoren urenlang door de VN gebriefd worden, waar bleek dat het over een event ging met topeconoom Jeffrey Sachs, CNN-oprichter Ted Turner, Nobelprijswinnaar Muhammad Yunus en nog een aantal andere bazen. En daartussen nam ik dan plaats als zogenaamde “youth leader”. Na een nacht met maar liefst 1 uur slaap zat ik daar opeens, direct NAAST Ban Ki-moon nog wel, en werd mij gevraagd direct NA Ban Ki-moon te spreken (omdat de secretaris-generaal daar zelf om had gevraagd), heb ik alles maar over me heen laten komen en – waarschijnlijk omdat ik door de moeheid niet zo hyperenergiek als gewoonlijk was – op mijn dooie gemakje mijn speech voorgedragen. Naast het geven van mijn visie op het belang van betrekken van jongeren waar het gaat om ontwikkeling, onze toekomst en innovatie (waar wij ontzettend veel potentie hebben en voor oplossingen kunnen zorgen) nam ik ook lekker even mijn moment om te reflecteren op de uitkomst van Rio+20. Daarover zei ik dat ik namens de jongeren enorm teleurgesteld ben, dat wij ons alles behalve gehoord voelen en dat wij op zo’n manier ons vertrouwen verliezen. Het ergste wat er is, maar wel een ontzettend harde waarheid. Dat leverde me een stevige handdruk en de complimenten van een trotse Ban Ki-moon op. Wauw.

Het laatste wat ik nog wil meegeven is de uiteindelijke boodschap voor Nederland vanuit Rio. We hebben deze gemeenschappelijk visiedocumenten en internationale verdragen hard nodig, maar ze redden de wereld (tot nog toe) zeker niet. De uitvoering gebeurt hier, voor ons op deze Hollandse bodem, en daar zijn we allemaal onderdeel van. Wacht niet op de politiek, maar vraag om echte verandering. Wacht niet op een ander, maar begin zelf. Kansen zijn talrijker dan ooit. Om met een zojuist opgevangen quote te eindigen: “Duurzaamheid is het geitenwollensokken-tijdperk definitief uit – het is nu big business.” En zowel de mens, als de aarde, als de economie zal eraan verdienen.

 


 

 

 

Even iets rechtzetten

Drie keer is scheepsrecht zeggen ze. Dat was het voor mij absoluut, toen drie keer deze fout werd opgemerkt.

Het begon tijdens de gastlessen die wij geven op middelbare scholen. Bij het onderwerp klimaatverandering komt altijd dit natuurtechnische verhaal aan bod. Telkens als ik leerlingen vraag of zij het kunnen uitleggen, ontstaat er verwarring. In vrijwel alle gevallen hebben ze het mis.

Het vervolgde zich tijdens het leren voor een tentamen over media. Er was onderzoek gedaan naar algemene kennis over milieu. Merendeel van de ondervraagden verwarden oorzaak en gevolg van de twee milieuvraagstukken, of dachten zelfs dat het in beide gevallen om hetzelfde ging. Zelfs de beoefenaars van media zien het als een gebied waar verwarring over bestaat en weten zelf soms ook niet beter (Bell, 1994).

Het toppunt was toen ik tijdens mijn tentamen de vraag kreeg om het systeem te definiëren, en vervolgens even niet meer wist hoe het nou precies zat. Door alle verwarring was het bij mij ook een grote warboel geworden.

Dus nu even voor alle duidelijkheid:

De opwarming van de aarde heeft werkelijk níets te maken met de aantasting van de ozonlaag!

Tagged ,

Blackle¹ nooit je naam

Tijdens een van mijn slaap-uitstellende buien, toen ik mijn eigen naam aan het Blacklen was (ja hoor, dat is confession #1), kwam ik op het idee om maar eens een WordPress te beginnen. En daar ben je dan.

Wees welkom allemaal, maar nu eerst welterusten.

¹ http://www.blackle.nl (try for free, save energy)

Tagged ,