Category Archives: Traveling

“Setting the stage for the post-2015 agenda” – Een uitgebreid verslag van de Nederlandse jongerenvertegenwoordigers bij de 68e AVVN

New York?! 

Twee weken geleden kwamen we terug uit New York, waar Ties en ik als Nederlandse Jongerenvertegenwoordigers Duurzame Ontwikkeling de opening van de Algemene Vergadering van de VN – die in het teken stond van de post-2015 agenda – bijwoonden. Om half 8 ‘s ochtends kwamen we aan op Schiphol, om 9 uur zat ik alweer in college; helaas heel kenmerkend voor de afgelopen twee weken, vol met slapeloze nachten, vergemakkelijkt door de instandhouding van mijn jetlag, en talloze studiedeadlines, en dat samengenomen met een agenda die ook nog gewoon volstaat met lezingen en gastlessen door het hele land. Vandaar dat er voor ons nu pas tijd begint te komen om te reflecteren – en dus ook deze blog te tikken – over wat we nou eigenlijk precies hebben gedaan en bereikt, en natuurlijk vooral ook de follow-up: wat ons nu allemaal te doen staat.

Het heeft een lange tijd geduurd voor we besloten ons ticket naar New York voor de AVVN te boeken. Het gaat toch wel om een hele hoop CO2, en ik wil er altijd zeer zeker van zijn dat onze reis voldoende (postitieve) impact heeft. Belangrijke vergaderingen voor post-2015 en duurzame ontwikkeling stonden op de agenda, maar voor de zoveelste keer mochten we in de eerste instantie niet mee als leden van de officiële delegatie. En dat terwijl zelfs Rutte op de hoogte was van onze reis, die we bij terugkomst ook verslag zullen gaan doen (waar hij zelf om heeft gevraagd!). Wisten jullie trouwens dat Rutte ooit heeft gesolliciteerd voor deze functie, maar het zelf niet is geworden? Er is dus hoop voor ons. Maargoed, de delegatie moest dit jaar zoals bijna elke VN-conferentie zo klein mogelijk blijven, dus in principe konden wij niet mee. Maar dat zou weer helemaal nergens op slaan, omdat wij officieel verkozen zijn om de stem van de Nederlandse jongeren bij de VN te vertegenwoordigen. Bovendien hoeft de overheid geen cent aan ons te besteden, dat regelen we allemaal zelf, via NJR en de ASN Bank. En de delegatie moet vooral klein zijn vanwege de kosten dat het allemaal met zich meebrengt.

Ik had ondertussen al wel een vol programma voor ons bezoek in elkaar gedraaid, ons waar mogelijk dan maar aangemeld als NGO, en via allerlei mogelijke manieren hebben we toch aan de kaak gesteld dat we eigenlijk gewoon mee zouden moeten in de delegatie. We hadden namelijk een ‘nee’, maar doordat ik bleef proberen werd het proces toch opnieuw in gang gezet (o.a. door wat hogere bazen die vonden wat we gewoon mee moesten kunnen). Toen hebben we maar besloten om het erop te wagen en onze tickets geboekt. De vrijdag voor vertrek kreeg ik pas het bijna-beslissende telefoontje van Buitenlandse Zaken. “Nou Ralien, ik heb je naam deze afgelopen weken wel 60x langs zien komen over de mail, en ik heb nu toch goed nieuws voor jullie. Alleen Frans Timmermans moet het nog even goedkeuren…” Dat was dus zo goed als rond. Man, wat was ik blij!

Hoe blij we moesten zijn beseften we ons al helemaal toen we eenmaal in NY waren. Allereerst omdat de Nederlandse missie nu rekende op onze aanwezigheid, wat zorgde voor een enorm prettige ontvangst door en samenwerking met de harde werkers daar. Maar ook zagen we dat het met een NGO-badge absoluut niet mogelijk was geweest om goed te participeren. Een badge die bijna alle aanwezige jongeren hebben. “Een NGO-badge is een NO-badge”, was de uitspraak. Verschrikkelijk. In totaal konden tijdens deze week maar zo’n 10 jongeren überhaupt het gebouw binnen. Dat maakte onze taak extra belangrijk – wij hadden het voorrecht om binnen te zijn en daarmee ook de grote verantwoordelijkheid om de boodschap van de jongeren buiten (en die niet in New York) goed over te brengen. De beveiliging en ontoegankelijkheid was extreem. Wie New York een beetje kent: de VN zit op 1st Avenue, en het hele gebied van 2nd naar 1st Avenue was afgesloten. Niet door hekken, maar door honderden beveiligers van alle soorten en maten, ME-busjes, zandwagens, noem maar op. Niemand kon erdoor – tenzij je een delegatiebadge (die wij nu dus hadden) liet zien. Als NGO’s bij een of ander side-event aanwezig mochten zijn, hadden ze naast hun NGO-badge vaak nog zo’n 3 extra passen nodig, en daarnaast werden zij naar en in de VN geëscorteerd. Je kunt het ook te bont maken, maargoed…

We waren in New York. Dat is geweldig. Maar het was zeker niet makkelijk om er te komen. Ik hoop dat dit in het vervolg, waaronder bij mijn opvolgers, echt wat gemakkelijker gaat. Want het is toch jammer dat het steeds zo moeilijk moet, terwijl na afloop iedereen altijd blij lijkt te zijn met de beslissing om ons in de delegatie toe te laten. Maar het is voor nu gelukt: we konden er dus helemaal voor gaan. We hebben er dan ook alles uit proberen te halen wat erin zat.

We waren als Jongerenvertegenwoordigers Duurzame Ontwikkeling naar de opening van de 68e AVVN. Bizar om daar – waar op dat moment bijna alle wereldleiders maar tegelijk ook CEO’s en allerlei andere bekende figuren rondlopen – aanwezig te mogen zijn. Wat hebben we precies gedaan?

De eerste dagen & heel veel jongerenvoorbereidingen!

Donderdag De eerste dag waren we topfit en hebben we om 7uur ‘s ochtends heerlijk hardgelopen langs East River. Helaas was het de eerste en laatste keer deze week… Daarna naar de Nederlandse Missie om kennis te maken en de komende week door te spreken. Later hebben we nog een voorbereidende meeting gehad met de Mary Robinson Foundation for Climate Justice. Hier kom ik maandag op terug. De rest van de dag stond eigenlijk ook in het teken van de komende week voorbereiden, meetings plannen, veel lezen en vooral veel mailen. ‘s Avonds krijgen we nog een telefoontje van iemand van de missie: “Hoi Ralien, de PV (Permanente Vertegenwoordiger) liep net even bij me langs en vroeg me om jullie uit te nodigen voor het ontbijt morgen, hebben jullie daar tijd voor?” 

Vrijdag Om 7.30 waren we op de missie voor een werkontbijt over Food & Nutrition Security. Met allerlei hoge diplomaten maar ook mensen als Paul Polman, de CEO van Unilever. Wij werden geïnstrueerd om op de tweede rij plaats te nemen (niet aan tafel) omdat het erg druk was. Uiteindelijk waren er nog wel plekken aan tafel, dus Polman draait zich naar ons om – terwijl de meeting al is begonnen – en wijst “Kom op jongens, ga aan tafel zitten. Ik wil dat jullie daar gaan zitten. Kom op, toe maar, er is plek. Ik wil dat de jongeren ook een plek krijgen, jullie horen daar, dus ga aan tafel zitten!” Hij bleef omgedraaid zitten, wat natuurlijk niet kon, dus ja hoor, wij staan op en verplaatsen ons met lichtgebogen hoofd naar het uiteinde van de tafel, waar we plaatsnemen. Dat gaf een mooi signaal af. Polman is een held. Nog mooier was dat ik opeens ook naast Csaba Korosi bleek te zitten, PV van Hongarije en daarnaast co-chair van de Open Working Group on Sustainable Development Goals (OWG SDG) waar ik in juni heen was. Daar hebben we – ondanks zijn overvolle agenda – meteen een afspraak mee weten in te plannen in de daaropvolgende week. Super, want hij is een van de key persons als het gaat om het proces naar de nieuwe ontwikkelingsagenda!

Oorspronkelijk zijn wij jongerenvertegenwoordigers naar de VN-commissie voor duurzame ontwikkeling (CSD). Op vrijdag hebben we de begrafenis van deze commissie mogen bijwonen; CSD20. In Rio is namelijk besloten dat we voor duurzame ontwikkeling bij de VN een zogenaamd High Level Political Forum (HLPF) onder de UNGA zullen krijgen, waarvan de eerste sessie op dinsdag tijdens de ministeriële week zal plaatsvinden. De CSD wordt dus opgeheven. Omdat het behoorlijk saai is – woorden, woorden, woorden – zit ik lekker te Twitteren en zie ik opeens dat Peter Bakker (President van de World Business Council on Sustainable Development) ook in the city is. Ik stuur hem een berichtje, en krijg terug: “Hebben jullie tijd voor lunch straks?” Dus wij vertrekken wat eerder uit deze laatste CSD (vaarwel, commissie!) en hebben tijdens de lunch een behoorlijk diepgaand gesprek over verandering, bedrijfsleven, jongeren en samenwerking. Het is goed dat we elkaar op de komende klimaattop weer zullen zien.

Die middag komen de internationale jongeren bijeen om te werken aan de jongereninzet in de VN-processen. Goed om iedereen weer te zien, danwel te leren kennen, maar er komt niet veel concreets uit om eerlijk te zijn. Dat heeft vooral te maken met het feit dat bijna geen van deze jongeren naar binnen kunnen. Ontzettend zonde. We doen ons best er wat van te maken en plannen de rest van het weekend vol met vervolgmeetings met de jongeren (vooral de delegates) om inhoud en strategie voor komende week verder uit te werken.

Zaterdag & zondag Op zaterdag hebben we koffie gedronken met Harry Verhaar, een goede kennis van Philips, en Maurits Groen & Camille van Gestel, van de WakaWaka. Twee behoorlijk inspirerende gesprekken. De fantastische WakaWakaPower nemen we mee om bij de VN het voorbeeld mee te zetten. Harry zien we gelukkig ook weer op de klimaattop in Polen, waar hij graag weer met ons wil samenwerken (en wij ook met hem!). De rest van de zaterdag en na nog een bijeenkomst bij de VN ook de zondag besteden we aan het op een lijn komen met de internationale jongeren, zodat we duidelijk hebben waar we deze high-level week op gaan inzetten. Na uren discussie en samenwerking komen we eruit. Hier de onepager waar wij vanaf morgenvroeg de VN mee gaan bestormen, voor equity, planetary boundaries & youth participation.

De ministeriële week

Maandag begint het echte circus. Dit heb ik nog nooit gezien. Rio was al bizar, maar hoeveel beveiliging en glimmende zwarte auto’s ze hier uit de kast hebben getrokken slaat echt alles. Voordat we naar de VN toegaan bezoeken we eerst de Ierse missie, daar vindt namelijk de jaarlijkse sessie van de Troika+ van Women Leaders plaats, georganiseerd door de Mary Robinson Foundation for Climate Justice, en wij zijn uitgenodigd om de internationale jongeren te vertegenwoordigen. Samen spreken we over het thema intergenerational equity, gelijkheid tussen generaties waar het gaat om klimaatverandering en voornamelijk de effecten daarvan. Een bijzonder goede meeting met key players uit de klimaatonderhandelingen (allerlei ministers, waaronder de Poolse), de EU Commissioner for Climate Action, die namens de EU onderhandelingen leidt, Christiana Figueres, Executive Secretary van de VN-klimaatonderhandelingen, de chair van UN-Women, en Mary Robinson herself (oud-premier van Ierland). Hier is een informele werkgroep gestart met al deze Women Leaders, en de internationale jongeren. Dat hebben we mooi voor elkaar! Wij zullen het contact coördineren en zien elkaar opnieuw, in onze zojuist opgestelde werkgroep, en tijdens een high level event over intergenerational equity, bij de VN-klimaattop.

Wij zijn deze dag bij het MDG Success Event, om van te leren maar ook om waar mogelijk tussen de eindeloze lijst high-level sprekers (Ban Ki-moon, Paul Polman, Jim Yong Kim, Bill Gates, Sheryl Sandberg, wie niet?) een minuutje de microfoon te grijpen (dat is gelukt!). Tussendoor is ook een NGO-briefing van minister Ploumen, die we later deze week nog persoonlijk zullen spreken. Super dat ze daar tijd voor wil maken!

Dinsdag staat in het teken van het High Level Political Forum (HLPF), de opvolger van de VN-commissie voor duurzame ontwikkeling. Ons statement ligt strategisch bij de in- & uitgang (helaas mochten we ze niet op elke tafel leggen) dus iedereen die daarlangs komt neemt met alle papieren ook onze boodschap mee. Dat werkte behoorlijk. Nederland heeft helaas maar twee plekken, en als NGO kon je al helemaal niet naar binnen (belachelijk), dus we hebben pech. Dat vonden we wel heel erg jammer, dus toen we binnen waren om ons statement neer te leggen zijn we (stiekem) door naar boven gelopen – ondertussen liepen we IMF-baas Lagarde nog tegen het lijf, die we natuurlijk ook hebben aangesproken – en namen we plaats op de achterste stoeltjes. Eigenlijk best wel erg, maarja, het was gewoon te belangrijk voor ons om deze meeting te kunnen meemaken. Niet dat er uiteindelijk veel is gebeurd, om eerlijk te zijn, het waren voornamelijk prachtige woorden. Bij VN-meetings is het meestal ook zo dat het aan het begin overvol is (althans, dat was bij het HLPF zo, en dat is best een goed teken) maar al snel stroomt het leeg. Nadat Nederland aan de beurt was geweest (de minister-president van Curacao sprak namens het Koninkrijk der Nederlanden – Rutte zou niet durven) kregen Ties en ik dan ook de twee toegangskaarten en konden we wel legaal de bijeenkomst bijwonen. Zoals het hoort, heb ik tussendoor – op de daarvoor bedoelde stoeltjes in de wandelgangen – een goede meeting gehad met de vertegenwoordiger van het Verenigd Koninkrijk, waar we nauw mee moeten samenwerken als Nederland in de Open Working Group voor SDGs, en heeft Ties om tafel gezeten met de EU Commissioner for Environment (Potocnik), samen met wat andere jongeren en stakeholders. Met beiden is over ambitie, de drie prioriteiten, en het actief betrekken van jongeren in de processen gesproken. Dat was top!

Woensdag 25 september was de dag waar bij veel post-2015 discussies al naar werd verwezen. Het MDG Special Event vond namelijk plaats. Omdat wij ons in de periode voor NYC voor de zekerheid maar hadden geregistreerd als NGO’s, kon een van ons erbij zijn. Tijdens dit event zou de weg vooruit worden bepaald voor de post-2015 agenda. Want zelfs over proces was nog geen consensus. Voordat ik de Trusteeship Council inging voor het event, liep ik nog even snel naar de WC. Stond ik voor de spiegel bij de wastafel, en kijk ik naar rechts, staat opeens DE KONINGIN naast me. Ik schrok me rot! Wist niet zo goed wat ik moest zeggen, dus het zal wel wat doms zijn geweest, maar ik sprak haar aan en we hebben het vervolgens even over de AVVN, duurzaamheid, en jongeren gehad. Helaas had ze geen tijd meer voor een afspraak met jongeren, want ze vloog die avond al terug, maar omdat ze dat vroeg doe ik bij deze de Nederlandse jongeren namens haar de groeten (ga zo door met duurzaamheid)! Toen we richting de deur liepen komt minister Ploumen opeens ook binnenvallen! Wat een gekte op het damestoilet! Ik zal maar niet vertellen wat ze met elkaar bespraken, want dat is niet relevant, maar het was wel echt prachtig toeval. Die dag bracht ik dus voornamelijk door bij het MDG Event, waar gelukkig is besloten dat we hoogstwaarschijnlijk een nieuwe set doelen voor de wereld gaan ontwikkelen, waar zowel milieu als sociaal samenkomt. Dat is heel erg fijn! Verder was er nog John Kerry (US Secretary of State) die tijdens zijn vreselijk Amerikaans-retorische statement bij zijn punt over “er zijn nog mensen die zonder energie zitten en daar moeten we echt wat aan doen” het licht liet uitvallen (nee, dat kan geen toeval zijn geweest, het is een Amerikaan), wat voor de nodige schrik en hilariteit zorgde. Maar toen de belangrijkste speeches waren geweest en het outcome document was goedgekeurd, werd het ook bij dit event langzaamaan rustiger. Ondertussen was ik druk aan het bellen met de secretaresses van de Hongaarse co-chair van de Open Working Group (wiens werk ook door de beslissingen bij het MDG Special Event belangrijker is geworden) en uiteindelijk hebben we daar – wederom in de wandelgangen – een half uur mee gesproken, over hoe wij de OWG als jongeren kunnen helpen en van waardevolle input kunnen voorzien. Hij herinnerde zich dat bij de vorige meeting “there was a young woman who turned the whole audience around with her statement” dus hij adviseerde me ook vooral om te blijven komen! =) Vlak voor deze afspraak met Korosi kreeg Ties een telefoontje van de PA van Ploumen, of we konden meeten, en dit is heel erg, maar we hebben de minister dus moeten afwijzen. Dat geloof je toch niet. Stelletje snotneuzen die niet kunnen afspreken met de minister omdat ze een andere afspraak hebben. Gelukkig hebben we daar die middag nog een momentje voor gevonden. Want na het MDG Special Event hield Nederland een receptie ter ere van de opening van de vernieuwde Delegates’ Lounge (waar NL voor heeft gezorgd) met daarbij onder andere UNSG Ban Ki-moon (we konden hem helaas niet aanspreken vanwege de 5 beveiligers om hem heen, maar gaf ons wel een bemoedigend knikje!), Koningin Maxima, minister Timmermans & minister Ploumen. Best wel gaaf! Na alle mooie openingsstatements hebben we nog heel goed met de PA van de Koningin gesproken, een ontzettend leuke vrouw, die in de toekomst ook graag wat met ons wilde als we met een goed plan komen. Ook hebben we ons gesprekje met Ploumen gehad, wat echt super was. We hebben verslag gedaan van onze ervaringen bij de AVVN en vooral ook wat we wat minder leuk vonden. Zo vertelden we haar onder andere dat er amper officiële jongerenvertegenwoordigers in delegaties zijn, en daarvan zijn het ook nog eens voornamelijk de ontwikkelde landen, wat dus echt niet goed is voor een juiste vertegenwoordiging van de jongeren van de wereld. Dat vond Ploumen zelf ook, dus zij wil daar wel naar gaan kijken, en met overheden van ontwikkelingslanden hierover spreken, om ze aan te moedigen jongeren ook een stem te geven. Verder zullen we elkaar vast weer zien in Nederland om verder te spreken over hoe de post-2015 agenda dichter bij de Nederlanders, zowel jong als oud, te brengen. Tussen alle bedrijven door zijn we trouwens ook nog naar de andere kant van New York geracet om met John Podesta (een van de leden van Ban Ki-moon’s High Level Panel on Post-2015 Development) te spreken, samen met een groep jongeren, omdat hij het voorstel heeft gedaan voor een Youth High Level Panel. Natuurlijk doen wij alles om de jongerenstem goed hoorbaar te maken binnen de VN, wat niet altijd zo makkelijk is, maar we wilden hier wel even goed over praten omdat o.a. het high level aspect ons niet zo aansprak. Het was een goed gesprek, maar ik vraag me erg af wat er nu wel en niet gaat gebeuren. Daar gaan we dus nog achteraan. In ieder geval loopt de lobby voor een veel permanentere stem van jongeren middels een UN Permanent Forum on Youth momenteel erg goed!

Donderdag was iets rustiger wat VN-processen betreft, dus we zijn vooral naar wat relevante side-events geweest. Noemenswaardig was een event over ‘Fulfilling the Rio+20 promises’ wat mede-georganiseerd was door wat jongerencollega’s van ons die bij NRDC (National Resource Defense Council) ofwel Stakeholder Forum werken. Ontzettend belangrijk, want wat gebeurt er nou eigenlijk echt als er dingen worden gezegd en afgesproken op een conferentie? Wordt het ook nageleeft? Voor wie benieuwd is naar de resultaten, het rapport is hier te downloaden. In Rio heb ik destijds met Liset ook zogenaamde Oprechtheidsverklaringen laten tekenen door de Nederlandse vertegenwoordigers, dus wellicht ook iets voor ons om weer eens achteraan te gaan. Hoe staat het ervoor in Nederland? Wat doen we om doelen te bereiken (en wat niet)? Ties heeft de data over Nederland opgevraagd, dus als die binnen zijn kunnen we daar wellicht met de werkgroep mee aan de slag. Be prepared!

Vrijdag ‘s Ochtends hadden we een hele bijzondere koffieafspraak, namelijk met Jorge Laguna Celis, de senior adviseur duurzame ontwikkeling voor de PGA, de President van de AVVN (een van de afspraken die Rio-delegatieleider Kitty vanuit Nederland voor ons had gefixt, geweldig). Een uur lang hebben we samen koffie gedronken en gesproken over duurzame ontwikkeling en jongeren in de post-2015 agenda. Hij gaf ons heel wat aanknopingspunten om verder over mee te denken, zeker omdat de PGA zelf ook zoekende is naar hoe de jongeren erbij te betrekken. Daar willen wij zeker wel bij helpen! Ook hebben we het gehad over mogelijkheden voor het Permanent Forum on Youth, danwel andere structurelere opties, en daar kwam meteen weer een nieuwe afspraak met hem en mensen van ECOSOC (Economic & Social Council) uit voort. We zullen zeker nauw contact met elkaar houden!

Gedurende de week kregen we telkens weer als Nederlandse jongerenvertegenwoordigers de vraag hoe ons programma nou precies in elkaar zat – ‘het leek zo goed te werken’. Op een gegeven moment ben ik maar gaan aankondigen dat we aan het eind van de week wel een meeting zouden organiseren om alles over ons JV-programma uit te leggen (om effectiever te kunnen zijn) en waar we ook de discussie zouden kunnen voeren hoe meer en betere JV-programma’s over de hele wereld op te kunnen zetten. Zo is toen spontaan een side-event ontstaan en hebben we op vrijdagmiddag een bijeenkomst van zeker 30 man op de Nederlandse missie gehost, waar we een goed dialoog hebben gevoerd over successen en barrières, en hoe we elkaar kunnen helpen met het verbeteren van jongerenparticipatie op nationaal niveau en in VN-delegaties. Vlak daarna hadden we een gesprek met de Ambassadeur, Karel van Oosterom, die erg onder de indruk was van ons event, en meteen voorstelde om dit een terugkerend Nederlands side-event te maken. Lijkt ons een zeer goed plan! Tijdens het afsluitende gesprek met de PV werden we even kort onderbroken door Nieuwsuur – daar kwam namelijk een verslag van minister Timmermans’ werk in New York. Dus wij zaten op de missie, in de kamer van de PV, op zijn iPad te kijken naar Frans Timmermans, en beelden van hem bij de VN en in de stad. De plek waar wij nu ook waren. Heel bizar was dat. Het was goed om nog even met de PV te kunnen spreken (vlak voordat we naar het afsluitende delegatiediner met o.a. minister Timmermans vertrokken) en ervaringen van beide kanten te kunnen uitwisselen. We zijn echt ontzettend blij dat we zo warm werden ontvangen, dus heel veel dank aan iedereen daar! Na het diner was het eindelijk tijd voor een bescheiden feestje (UNGA Black Tie Party) waar we als jongeren even flink konden uitblazen onder het genot van veel te veel caipirinha’s. Dat hadden de meesten van ons misschien niet moeten doen…


Global Citizens

Een mooiere afsluiting van deze overweldigende en overvolle week had er niet kunnen zijn. Ik had van een vriendin gehoord dat op zaterdag Global Citizen Festival plaats zou vinden in New York, wat in het teken zou staan van wereldwijde armoedebestrijding en de nieuwe doelen. We waren helaas te laat voor (gratis) kaartjes, maar konden nog wel meedoen aan een loterij. Winnen we serieus die kaartjes! Wat ben ik blij dat we erheen konden. Het was magisch. Artiesten als John Mayer, Bono, Kings of Leon, Alicia Keys en ook Stevie Wonder die het opnamen voor de uitdagingen in de wereld, afgewisseld met bijzondere sprekers over zaken als women’s equality, education en global partnerships. Het was alsof de VN naar de maatschappij werd gehaald. Sprekers die afgelopen week nog met ons rondliepen bij de VN, stonden nu op een podium voor 60.000 ter vertellen hoe het met de wereld gaat en wat ons te doen staat. Jim Yong Kim van de WorldBank, Jeffrey Sachs, de kroonprinses van Denemarken, de president van Liberia… Bi-zar. En dan staan opeens ook de co-chair van de Open Working Group, Csaba Korosi op het podium! Te vertellen over de Sustainable Development Goals en zijn rol daarbij, iets waar wij alles vanaf weten en waar wij ons net zo dicht tegenaan bemoeien! Wat een prachtige samenloop van alles. En dat allemaal op een perfect zonnige dag midden in Central Park in New York. Wat wil een mens nog meer… Het allermooiste moment was toen Stevie Wonder afsloot – wat een fenomenaal goed optreden, wauw – en halverwege een “true rockstar” op het podium roept, namelijk VN Secretaris-Generaal Ban Ki-moon. Dat was vet. Ban Ki-moon die staat te glunderen voor zo’n enorm publiek. Die een prachtige speech hield, waarmee hij eindelijk eens de echte mensen kon bereiken, niet alleen de hoge diplomaten. Ik vond het geweldig. Want inderdaad, Ban: “The UN starts with U!”

Het was magisch. New York is magisch. Wat ons wel duidelijk is geworden, is dat het zoveel zin heeft om alleen al aanwezig te kunnen zijn en mee te kunnen doen als jongere. Alles gebeurt daar. Als je ertussen loopt, kun je meedoen. Daarom is het nog steeds van zo’n groot belang dat we als jongeren kunnen (blijven) meedoen als het gaat over vraagstukken die onze toekomst raken. Ik hoop met heel mijn hart dat we de juiste zaadjes hebben geplant, en dat onze inzet nu en in de komende maanden het verschil gaat maken, zodat de stem van jongeren echt duidelijk wordt gehoord in de nieuwe post-2015 ontwikkelingsdoelen. Wat de post-2015 agenda betreft, zullen we zowel de voorzitter van de AVVN als de chairs van de Open Working Group on SDGs van onze ideeën voorzien. Er komt in 2014 de World Conference on Youth over post-2015 aan. Ook kijken we naar mogelijkheden van het Youth High Level Panel (maar dan anders) en zeker een veel permanenter UN Forum on Youth. Jongeren horen centraal te staan in de duurzame ontwikkelingsdiscussie! Daar gaan we voor en we geven niet op! Because – as I may quote Stevie – “we are global citizens, we’re gonna change the world!” 

Op naar de COP

Ondertussen is het alweer drie weken voordat we naar de VN-klimaattop in Warschau, Polen vertrekken. Komend weekend zullen we in Brussel met de Europese jongerenvertegenwoordigers voorbereiden. Gelukkig hebben we in New York – vaak toevallig – ook al heel wat voorwerk kunnen doen. We gaan aan de slag met Intergenerational Equity, samen met de jongeren en de geweldige groep Women Leaders. We zullen kijken hoe we wederom de handen ineen kunnen slaan met het bedrijfsleven, waaronder de World Business Council on Sustainable Development. Ook zullen we de campagne “I am part of the solution” die vorig jaar door ons samen met de internationale jongeren is gestart voortzetten. De komende weken staan nog vele gastlessen – van universiteit tot aan basisschool – op de planning, om input te verzamelen die we kunnen meenemen naar Polen, en die we onder andere aan staatssecretaris Mansveld zullen overbrengen. Naast al dit, wordt het voor mij vooral ook heel spannend om me weer tussen deze behoorlijk negatieve en activistische jongeren te bevinden. Voor wie mij vorig jaar na de COP in Qatar heeft gesproken: dat was absoluut geen pretje. Een dag nadat we vorig jaar terugkwamen heb ik daarover verteld tijdens mijn speech op de Nacht van de Nieuwe Macht. Ik kan me nog steeds zo ontzettend boos maken over wat daar is gebeurd met de Noord-Amerikaanse jongeren. Maar ik ga daar geen bakken met negatieve energie meer aan verspillen. We hebben op allerlei manieren geprobeerd (ook nog maanden na de conferentie) wederzijds begrip te realiseren, maar deze mensen staan voor niks anders open dan voor zichzelf en hun eigen ideeën. Ook heb ik me echt gerealiseerd dat ook wij (en dan vooral ik) zijn doorgeslagen wat betreft het drama dat we ervan hebben gemaakt. Ook dat heeft andere jongeren waarschijnlijk negatief beïnvloed, en dat spijt mij heel erg, want dat staat lijnrecht tegenover mijn doelen. We hadden al die negativiteit en de onwil vanuit de Noord-Amerikanen ook meteen naast ons neer kunnen leggen. Ik zal me dit jaar op de achtergrond houden, en daar werken aan meer inclusiviteit van de internationale jongerengroep; ruimte maken voor minder ervaren jongeren en voor die met een minder harde stem. Want al zal ik het gevecht niet meer publiekelijk aangaan; ik sta niet toe dat Noord-Amerika de boel bij de jongeren domineert. Dat is zo grijze pakken-generatie. Dus ik ga er alles aan doen om de jongeren uit de ontwikkelingslanden tijdens de COP een luide stem te geven, iets wat heel hard nodig is!

I’ll be back!

‘s Werelds ecologisch paradijs: Costa Rica

Een paar maanden geleden werd ik genomineerd voor de INEX International Summer University on Sustainable Development in Costa Rica. Op de eerste dag van juli vertrok ik voor anderhalve maand naar de andere kant van de wereld.

Daar ging ik dan. Aangekomen in San Jose zou mijn gastgezin op me staan te wachten, maar uiteraard was er niemand. Enkel wat Spaans (toen nog abracadabra) sprekende en zeer irritante taxichauffeurs. Uiteindelijk kwam ik toch veilig in het nieuwe huis aan, waar ik mijn enorm warmhartige nieuwe ouders voor het eerst zag. De volgende ochtend zou ik al wat nieuwe mede-studenten ontmoeten, maar ik wist niet dat we ook meteen een busticket naar Nicaragua gingen kopen. We hadden immers nog een lang weekend voordat het echte programma begon, dus waarom niet? Ik besloot gezellig mee te gaan en voor ik het wist stak ik alweer een grens over.

Nicaragua was prachtig, maar ook ontzettend arm. We verbleven in de oudste stad van Centraal-Amerika (Granada) en dat was best bijzonder. Nicaragua is een land met een historie vol recente burgeroorlogen – zo bezochten we een fort waarin politieke gevangenen destijds verbleven. In de kerkers werden we geconfronteerd met alle nare manieren waarop deze mensen een paar jaren geleden nog flink gemarteld werden. Ik heb helaas niet veel van het land kunnen zien, maar ik heb wel kunnen genieten van de prachtige architectuur en natuur. Wat opviel was het enorme verschil in landgebruik tussen Costa Rica en Nicaragua. In Nicaragua was vrijwel alles bedekt met landbouwgrond, als primaire bron van inkomsten van dit ontwikkelingsland. In Costa Rica is ecotoerisme een zeer belangrijke inkomstenbron en zag je voornamelijk tropische regenwouden en overal prachtig groene natuur.

Terug in Costa Rica begon eindelijk de langverwachte Summer University. De groep was heel gevarieerd en internationaal: de participanten waren afkomstig uit o.a. Japan, Slowakije, Finland en Colombia. Ontzettend interessant, zeker als je je bezig houdt met het debat over duurzame ontwikkeling omdat iedereen daarbij natuurlijk een geheel uiteenlopende invalshoek zal hebben. Ik was weer eens de jongste deelnemer en ook de enige Nederlander. Het beloofde absoluut een mooie tijd te worden met deze leuke en inspirerende mensen.

En dat werd het ook. We waren praktisch gezien dag en nacht samen, dus het scheelde dat de groep een goede klik had. Het academisch programma bestond uit de onderdelen Duurzame Ontwikkeling en Corporate Social Responsability. Ik moet eerlijk zeggen dat het eerste deel (zogenaamd MSc-niveau) me flink tegenviel, maar dat heeft waarschijnlijk ook te maken met al aanwezige achtergrondkennis door mijn studie Future Planet Studies en de vele nevenactiviteiten. Interessant waren de verschillende thema’s met betrekking tot duurzaamheid die we klassikaal bediscussieerden. Vooral de oplossingsgerichtheid waarmee we dingen benaderden beviel me enorm. Het mooiste vond ik de instelling van mijn leraar: “There’s no time to be a pessimist”. Dat gaf een mooi gevoel van vooruitstrevendheid en samen kijken naar manieren waarop we actief de transitie naar een duurzame samenleving zouden kunnen bevorderen.

          

De tweede course werd gegeven door drie enthousiaste dames uit de duurzaamheidswereld: een wereld van verschil. Ik heb werkelijk genoten van de lessen over CSR, vooral ook omdat Costa Rica het uitgewezen voorbeeld is van een duurzaam ontwikkeld land. Het eerste land met de doelstelling om over 10 jaar volledig klimaatneutraal zijn. Dat zouden we allemaal eens moeten doen. Gemiddeld 99% van de elektriciteit wordt gehaald uit hernieuwbare energiebronnen (voornamelijk waterkracht). Transport is echter nog een uitdaging, zoals vrijwel overal ter wereld.

Als je praat over CSR, gaat het vooral om de manier waarop bedrijven maar ook organisaties en overheid met het milieu omgaan. Dat was prachtig – na verschillende onderzoeken tijdens de lessen en bijzondere field trips naar bedrijven, zagen we hoe duurzaamheid vaak volledig was geïntegreerd in de bedrijfsstrategieën zonder verlies te maken, maar door het te gebruiken als competitive advantage. Zo bezochten we onder andere een fabriek waar chemische reinigingsmiddelen werden geproduceerd en tevens een bananenplantage. Ook leerden we veel over ecotoerisme in Costa Rica. Als duurzaam trekpleister van de wereld is het zeer belangrijk dat het milieu goed wordt behouden. Met bijvoorbeeld 4% van ‘s werelds biodiversiteit op slechts 0.03% van het aardoppervlak is Costa Rica een zeer aangenaam land om natuur te bezichtigen.

In onze weekenden bezochten we allerlei mooie plaatsen in Costa Rica: vulkanen, regenwouden, de Caribische en Pacifische kust, hot springs en vele National Parks. Naast ontzettend mooi was het ook heel gezellig en hebben we vele bijzondere momenten met elkaar beleefd. Het laatste weekend was dan ook met dubbele gevoelens. Maar toen we terugkeerden naar San Jose was mijn reis nog niet voorbij.

          

Ik had namelijk mijn vliegticket gewijzigd en een andere vakantie gecanceld, omdat ik me bedacht dat ik zo ontzettend ver van huis was en ik het er dan maar beter van kon nemen en nog wat meer van Centraal-Amerika moest gaan zien. Eerst vertrok ik geheel alleen richting Panama. Aangekomen in Bocas del Toro – een eilandengroep aan de Caribische kust – bevond ik me in een adembenemend paradijs. De eerste dagen bracht ik door op prachtige witte stranden met palmbomen en heerlijk heldere zee. Maar uiteraard kan iemand zoals ik nooit stilzitten, dus ging ik de tweede week spontaan aan de slag met lesgeven op een school voor indigenous people. Eerder die week had ik al een inheems volk (indianen) bezocht, wat een enorme indruk op me had gemaakt. Deze mensen leefden zo anders dan wij, maar leken op hun eigen manier gelukkig. Alle kindjes waren vrolijk en liepen continu met een grote lach naar ons te zwaaien. Maar de huizen waren nog maar net huizen te noemen en stonden in een stinkende modderige massa. Meisjes kregen kinderen vanaf hun 12e en dan gaat het om gemiddeld 10 per persoon, vaak van verschillende mannen. Zoals je je kunt voorstellen was de bevolking heel jong maar deze had ook een hoog sterftecijfer. Zo zagen we de begrafenis van een anderhalf-jarig kindje. Pas als je zo’n heel klein grafkistje ziet staan dringt de pijn die het met zich meebrengt pas echt tot je door.

Toch was het fascinerend om te zien hoe een volk zich op zo’n duurzame wijze in stand houdt: het was een gesloten en volledig zelfvoorzienend systeem. Ze leefden in balans met hun omgeving en gebruikten net zo veel natuurlijke grondstoffen als nodig, zonder het milieu te veel te belasten.

Zo gaf ik een week Engelse les aan inheemse kinderen en ik was blij verrast om te zien dat ze de mogelijkheid hadden zichzelf te ontwikkelen en al van jongs af aan zelfs een tweede taal leerden. Scholen heb je vaak niet in zulke gemeenschappen dus het was heel bijzonder om dit mee te maken en er tevens aan bij te kunnen dragen.

          

Toen ik eindelijk terugkeerde naar Costa Rica was er geen tijd meer om verder te reizen, maar het was goed zo. Ik had gedaan wat ik wilde, voldoende gezien, nieuwe culturen en prachtige natuurgebieden ontdekt, mijn steentje bijgedragen door wat vrijwilligerswerk te doen, weer wat bijgeleerd door de courses die ik had gevolgd, een enorm internationaal netwerk opgebouwd en een goed beeld gekregen van een duurzaam ontwikkeld land. Deze nieuwe kennis neem ik mee! PURA VIDA!

Tagged , , , ,